บทที่ 1 一

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เนื้อหาเหมาะสมกับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไป

ดราม่า...ตัวละครมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม บางตัวละครมีพฤติกรรมผิดศีลธรรม

บางช่วงบางตอนมีประเด็นที่อ่อนไหวอาจทำให้ผู้อ่านเกิดความกังวลใจและอาจกระตุ้นให้ผู้อ่านบางท่าน

ที่มีภาวะโรคซึมเศร้าอยู่แล้วเกิดกำเริบ ส่งผลต่อสุขภาพจิตใจได้

......

เหยียน ชุน เหวี่ยงขายาวลงข้างๆ เตียงแล้วเอื้อมมือใหญ่ไปคว้ากางเกงยีนส์ที่วางพาดกับเก้าอี้เอามาสวมใส่

"อย่าบอกนะว่าจะกลับเลย" อิ้งเย่วผงกศีรษะจากหมอนขึ้นมามองคนที่กำลังสวมใส่กางเกงและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยังไม่ติดกระดุม

"พี่มีธุระต่อ พอดีเพิ่งนึกได้ว่าลุงของพี่นัดเอาไว้"

อิ้งเยว่นักศึกษาสาวปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเดียวกันกับชุนซึ่งเป็นรุ่นพี่เธอหนึ่งปี สองเท้าเล็กก้าวลงจากเตียงไร้เสื้อผ้าปกปิด ไล้มือไปตามกล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด ๆ แล้วกัดเบา ๆ ที่หัวนมสีคล้ำอย่างหยอกเย้า

"ไม่เปลี่ยนใจแน่นะพี่ชุน" ริมฝีปากบางเริ่มไล้เลียไปตามแผ่นอกอย่างหลงใหล

ชุนก้มมองที่อกนิ่มทั้งสองที่กำลังบดเบียดกับร่างกายที่มันกำลังสะท้านกับสัมผัสที่คุ้นเคย ไม่มีผู้ชายที่ไหนที่กล้าปฏิเสธความสวยของเธอได้ ร่างขาวเนียนเปลือยเปล่าที่เขาได้สัมผัสมาแล้วสองครั้ง และครั้งนี้เป็นครั้งที่สามมันก็น่าจะเพียงพอแค่นี้

เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยคนแรกที่เขาเคยร่วมหลับนอน และที่สำคัญไม่มีใครหยุดเขาได้อย่าหวังจะได้ยินคำว่ารักจากปากของเขา

"คืนนี้พี่มีธุระจริงๆ เอาไว้คราวหน้า พี่ขอตัวก่อนนะครับน้องอิ้งเย่ว" สาวร่างเปลือยเปล่ารั้งศีรษะชุนให้ต่ำลงแล้วบดจูบอย่างดูดดื่ม ราวกับว่า...เธอรู้ตัวดีว่าคราวหน้าคงจะไม่มีอีกแล้ว เพราะชื่อเสียงของเหยียนชุนคนนี้ มากสุดก็แค่สามครั้งและยังไม่มีใครหยุดเสือตัวนี้ได้เช่นกัน

ตะกูลเหยา

"เฟยเจิน ฉันดูดีหรือยัง" เหยาเอิน เอี้ยวตัวหันกลับมาถามสาวใช้ประจำตัว พรางเอามือขยับชุดที่ช่วงอกให้เปิดกว้างอีกหน่อยก่อนจะใช้สายตาเรียวหันไปมองที่กระจกเพื่อตรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง

"วันนี้คุณหนูดูสวยมากๆ เลยค่ะ แต่จะพูดไปคุณหนูของเจินก็สวยทุกวันอยู่แล้วนะคะ" เฟยเจินมองเหยาเอินทุกมุมทุกสัดส่วนทั้งบนและล่างก่อนที่เธอจะตอบออกไป

"เยี่ยม งั้นวันนี้ฉันจะให้รางวัล รอรับได้เลยนะเฟยเจิน" เสียงหวานสดใสพูดด้วยท่าทางเรียบนิ่งแต่ใบหน้ากลับยิ้มตลอดเวลา แววตาวาวใสที่เปล่งประกายมองไปที่กระจกอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าวันนี้ตัวเธอไร้ที่ติ และมันก็เป็นเช่นนั้นตลอดมาตั้งแต่เธอจำความได้

การไร้ที่ติคือสิ่งที่เธอเป็น...

"ฉันต้องไปแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่จะรอนานเกินไป" มือขาวจนมองเห็นถึงเส้นเลือดหยิบผ้าพันคอสีขาวที่ถูกตกแต่งด้วยไข่มุกรอบๆ ตัวผืนขึ้นมาพันที่คออย่างเร่งรีบแล้วรีบเดินออกไปที่ประตู

เสียงทำนองเพลง Viennese Waltz ดังไปทั่วบริเวณจนเหยาเอินต้องฮัมเพลงพร้อมกับก้าวเดินลงบันไดไปอย่างอารมณ์ดีไม่ว่า เหยาเอินจะเดิน หรือยืนอยู่ตรงไหนก็ราวกับว่ามีสปอร์ตไลท์ส่องแสงอยู่ตลอดเวลาและความโดดเด่นก็ทำให้ทั้งชายและหญิงต่างหันไปมองเป็นตาเดียวกัน

"ไงต้าเหนิง มารอใครอยู่ตรงนี้ล่ะ" น้ำเสียงหวานที่คุ้นหูเอ่ยถามขึ้นทั้ง ๆ ที่เหยาเอินรู้อยู่แก่ใจ

ต้าเหนิงจับจ้องมองเหยาเอิน แววตาที่ยังคงกระจ่าง เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งและทะนุถนอมเหมือนอย่างเคย

"รอเอินเอินครับ" ชายหนุ่มผู้มีชาติตระกูลเป็นถึงข้าราชการ เขากล้าจะเดินหน้าจีบเหยาเอินอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะถูกเหยาเอินปฏิเสธหรือไม่

"ด้วยความยินดีค่ะ" เหยาเอินตอบรับพลางยื่นมือบางให้กับต้าเหนิง แล้วเขาก็ก้มโค้งลงต่ำเสียจนหญิงสาวประทับใจกับการให้เกียรติของต้าเหนิงท่ามกลางสายตาผู้คนที่เข้ามาร่วมงานในวันนี้

"วันนี้เอินเอินดูดีมาก ๆ และก็สวยมาก ๆ เลยครับ"

ต้าหนิงหันไปบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ แต่แววตากลับนิ่งสงบไร้แววตาสดใสยามที่ เหยาเอินไม่ได้มองเขา

เหยาเอินยิ้มรับอีกครั้งและเธอก็รู้ดีว่าต้าเหนิงรู้สึกยังไงกับตนเอง ถึงแม้เหยาเอินไม่ถึงขั้นกับชอบ แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าสวยของเธอก็เริ่มเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อ เพราะความหล่อของต้าเหนิงทำให้เธอรู้สึกเขินขึ้นมาบ้างเล็กน้อยต้าเหนิงที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูกับความน่ารักในแบบฉบับของผู้หญิงทั่วไป ต้าเหนิงเห็นมามากพอและเขาก็รู้ว่าเหยาเอินคงมีใจให้กับเขาไม่มากก็น้อยอย่างแน่นอน เขาหวังเอาไว้แบบนั้น

"ออกไปด้านนอกกันเถอะ" เหยาเอินพูดขึ้น

"ครับ" ต้าเหนิงยื่นมือออกไปรับมือบางทันที

ทั้งสองคนเดินไปยังสนามหน้าบ้านที่ถูกตกแต่งเป็นฟลอร์เต้นรำขนาดใหญ่ให้พอรับแขกที่ได้รับบัตรเชิญมาในวันนี้ ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินไปยังด้านหน้าเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นเป็นระยะ มีคนรักก็ย่อมมีคนเกลียด เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่มีรัก โลภ โกรธ หลง และเธอก็พยายามทำตัวให้ชิน ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงพวกนั้นเสีย

ทุกคนที่เข้าหาเหยาเอินมักจะประจบประแจงเธอ ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของให้เพื่อเอาอกเอาใจอะไรที่ออกมาใหม่ๆ กระเป๋า รองเท้า คอลเลกชันใหม่ๆ เธอมักจะมีก่อนใครเสมอและเธอก็ชอบที่เป็นอยู่ในขณะนี้ เส้นทางของเหยาเอินเปรียบประดุจดังมีกลีบกุหลาบสีแดงที่โรยอยู่เต็มทางเดิน และมันมักจะเป็นแบบนั้นตลอดเวลา เพียงเพราะเธอมีพ่อที่เป็นถึงผูับัญชาการทหารสูงสุดของเมืองนี้

สิ่งหนึ่งที่เหยาเอินหวังอยู่หน่อยๆ ก็คือ ขอให้ต้าเหนิงจริงใจแค่นั้นก็เพียงพอเพราะเธอไม่อยากเป็นตัวเลือก ไม่ว่ากับใครก็ตามหรือจะเรียกว่ากลัวเสียหน้าก็ได้

ส่วนเธอนั้นจะรักตอบไหม...มันก็อีกเรื่องนึง

......

ส่งท้ายตอน1

พระเอกเปลี่ยนคู่นอนบ่อยมาก เป็นคนหล่อคนหนึ่งและเจ้าชู้ แต่ตอนนี้แรกๆพระเอกยังไม่ได้ชอบผู้ชายนะคะ

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ